Voor iedereen natuurlijk de beste wensen voor het nieuwe jaar! Maak er wat moois van…

Ik zit er zelf een beetje doorheen… Begin december zijn we eindelijk ons nieuwe huis ingetrokken… eerst 2 nachten op beton geslapen, toen kwam de vloerbedekking en de keuken, konden we ons nieuwe bed in elkaar sleutelen, weer douchen in onze eigen badkamer ipv het sanitair van onze camping, houtkachel geplaatst en vloerverwarming doet het…
Toen alles een beetje normaal begon te worden, Manlief zowat alle dozen had uitgepakt of verdeeld over de kamers, werd het me allemaal teveel en ben volledig door het lint gegaan. Me de afgelopen maanden goed houden, het voortdurend uitstellen van de verhuizing, heeft me toch opgebroken…
De manier waarop we leven (altijd maar werken, geen privacy, nooit ergens heen kunnen, de voortdurende geldzorgen, waar Manlief altijd heel laconiek over doet en mij slapeloze nachten bezorgen) staat me tegen. Het bedrijf van Manlief loopt van geen meter (december was gelukkig wel een goede maand, maar dat wil niet zeggen dat het goed zal blijven gaan), we hebben geld moeten lenen van familie om het huis af te kunnen maken, iets wat me helemaal niet lekker zit.
Ik heb Manlief gezegd dat we de boel verkopen, want ik heb er geen zin meer in. Er komt hiervoor binnenkort een makelaar, maar we realiseren ons dat, voordat zich een serieuze koper zich aandient, dat nog wel een paar jaar kan duren.
Vanaf september, toen ik weer 4 dagen per week ben gaan werken, onze noodwoning opgehaald werd en wij onze intrek namen in een stapelbed in onze kantoorunit, heb ik mijn hersens uitgeschakeld en voor mijzelf een droomwereld in mijn hoofd gemaakt, waarin ik geen zorgen heb en altijd de zon schijnt. De realiteit wilde ik niet onder ogen zien. Daar begin ik langzamerhand een beetje uit te krabbelen.

Nu moet ik voor 2 bedrijven 3 maanden administratie bijwerken, want de boeken moeten naar de boekhouder voor de BTW-aangifte.
Op mijn werk is me gevraagd om het hele jaar te werken, evt. andere uren in de zomer verdeeld over andere dagen… Wat ik nu doe is gewoon een stapel orders verwerken, is dat klaar, is het werk af. Weinig uitdagend, omdat ik het al sinds 2003 doe, maar weinig hoofdbrekens om weer mee naar huis te nemen. Nu is me gevraagd om degene die bij ons personeelszaken doet te assisteren. Veel uitdagender, maar wel iets wat geestelijk meer van me vraagt. Dus ik weet nog niet of ik het doe… Kan het extra geld wel goed gebruiken, natuurlijk!

Het afgelopen jaar heb ik totaal geen aandacht aan mezelf besteedt, daar heb ik eind "dit" jaar verandering in gebracht: make-up gekocht, een mooie Kerst-outfit inclusief leuke schoenen (die te klein zijn, maar wie mooi wil zijn moet pijn leiden), een leuk rokje (in de uitverkoop) gekocht, eens een keer niet de goedkoopste van het goedkoopste douchegel, deodorant en andere verzorgingsproducten gekocht, en vanmiddag ga ik mijn steeds grijzer wordende haren met een kleurshampoo weer wat blonder maken! En ook al kan ik het me niet veroorloven: ik GA dit voorjaar ALLEEN een paar dagen naar Londen, lekker winkelen en ik wil naar We will rock you. Dat soort dingen deed ik vroeger (lees: voor Manlief, toen ik nog vrijgezellig was) minimaal een keer per jaar. Want ik moet het nieuwe jaar zelf maar een beetje leuk zien te maken, want hoe we de afgelopen jaren geleefd hebben, met jezelf ALTIJD ALLES ontzeggen, daar zie ik het nut niet meer van in…

Wat gaat deze maand toch langzaam: het is nogsteeds augustus, maar ik begin een beetje herfstgevoel te krijgen. Begin deze maand was het nog mooi weer en moest de grote drukte nog komen, nu zijn we bijna leeg (nog 5 caravans) en is het koud en nat.
Het is weer even wennen dat om 7 uur de poort open gaat en de werklui weer komen om aan het huis te werken, terwijl ze "maar" 3 weken op vakantie geweest zijn. De buitenkant van het huis is nu klaar, de ramen zitten erin, de laatste plafonnetjes worden afgetimmerd en de electricien en loodgieter moeten over 2 weken klaar zijn, want dan komt de stucadoor! Het lijkt nu snel te gaan!
De komende maanden gaan zwaar worden, want om extra geld te verdienen ga ik in september alweer buiten de deur werken, 4 dagen per week in plaats van de gebruikelijke 3. Onze tijdelijke woning wordt eind september opgehaald, dan kunnen we waarschijnlijk nog net niet in ons huis om te slapen. Dus gaan we in ons kantoor "wonen": bij Wehkamp een stapelbed besteld (boven 1-persoons bed, onder een bank die je neer kunt klappen, dan heb je een krap 2-persoons bed). Gelukkig komt onze keuken dan al snel, kunnen we tenminste koken en daar leven. Eindelijk weer een oven, we gaan een week lang pizza eten!

Is het heel de dag mooi weer, ben ik aan het werk. Wil ik na het eten nog even een uurtje het bos in wandelen om bramen te plukken, begint het te regenen! Dan maar naar binnen om aan de gordijnen te werken.
We moeten eind september uit onze schoenendoos, want de verzekering zegt dat we dat het bedrag voor vervangende woonruimte waar we recht op hebben, op is. Maar het huis is dan nog lang niet klaar ( de buitenkant is nu af, na de bouwvak is binnenkant aan de beurt, maar dan duurt het nog een maand of 2, 3 voor alles echt af is!). Dus we gaan proberen om Manlief's kantoor boven als eerste af te krijgen, zodat we daar dan kunnen slapen. Gebruiken we het sanitair van de camping, en de kantoorunit kunnen we voorlopig houden (valt onder een andere verzekering!), alleen koken wordt een beetje lastig… We hebben nog zo'n skottelbraai, dus we kunnen wel een beetje improviseren, en af en toe een frietje of chinees halen… Mocht het allemaal niet lukken, probeert Manlief nog of we van familie een caravan kunnen lenen, of misschien huren we er eentje… We zullen wel zien hoe het loopt. Ik heb de neiging om over dit soort dingen heel erg te piekeren, en weet uit het verleden dat je het dan alleen maar erger voorstelt dan dat het uiteindelijk is, dus ik denk er maar helemaal niet aan.
Maar om toch iets nuttigs voor het nieuwe huis te doen, ben ik dus, niet gehinderd door enige kennis of ervaring, alvast begonnen gordijnen te maken voor Manliefs kantoor. Hij is gek van vliegtuigen, en bij Kwantum hadden ze hele leuke gordijnen met vliegtuigen erop, maar niet van die kinderachtige. Daar dus 8 meter van gehaald, op You Tube wat filmpjes over gordijnen maken bekeken, en bij de Hema wat fournituren gekocht. Bij een pakje met kunststof verstelbare gordijnhaken zat een beschrijvig, hoe je de plooien kunt berekenen, hoeveel je er wilt maken en hoe je ze verdeelt over de hele breedte. In theorie snap ik het, dus aan de slag! Al meteen in de fout gegaan door de eerste baan niet na te meten, dus die is veel langer geworden dan die moest zijn, en alle volgende banen dus ook! Eerste les heb ik dus al geleerd! Ben nu met de hand de banen aan elkaar aan het naaien, vind ik een heel therapeutisch werkje! De naaimachine heeft de brand waarschijnlijk wel overleefd, maar staat nog ergens in de opslag. Manlief vindt het gekkenwerk, en mijn stiefmoeder heeft ook al aangeboden om ze voor ons te maken, maar ik wil het zo graag zelf doen! Alles moet vandaag de dag allemaal al zo snel en vooral makkelijk…
Manlief is van het type: "als het er maar is als ik het nodig heb, dan maakt het mij voor de rest niet uit". Ik heb nu het idee dat dit onze enige kans is om ons huis helemaal naar onze zin/smaak te maken, ook al duurt het dan misschien wat langer. Hij heeft zoiets van: ja, je kunt nu wel voor elke ruimte zitten nadenken wat de juiste kleuren zijn voor de sfeer die je daar wilt hebben, en dan moet iedere ruimte een andere kleur krijgen, met dan ook nog 1 muur weer een andere kleur dan de andere muren. Maar je kunt ook gewoon zo'n schilder met een verfkanon laten komen die gewoon in een paar uur alles in 1 kleur spuit en dan is alles klaar! Jahaaaaaaaa, maar dan is het niet mohooooooooooi….. Mannen snappen dat soort dingen gewoon niet…

Ik ben een beetje hyper… een beetje nerveus, bedoel ik. Dit weekend is er een groot evenement in het dorp waar veel volk op af komt. De eerste reserveringen hiervoor kwamen een jaar geleden al binnen, en met oud en nieuw zaten we voor dit weekend al vol! Daar wordt ik dus nerveus van, ik ben altijd bang dat ik bij het verwerken van de reserveringen een fout heb gemaakt en er dus mensen op de stoep staan die we niet verwachten, maar die van ons wel een bevestiging hebben gekregen. Ik probeer dat te voorkomen door als een echte control-freak minutieus te werken, maar toch wordt ik er heel onzeker van.
Eigenlijk moet ik dan even therapeutisch een sok gaan breien, maar de babydeken moet eerst af. Daar moet een randje aan komen, ik wil eigenlijk dit doen, maar weet nog niet hoe ik het begin op moet zetten. Ben aan het oefenen op een proeflapje, maar het gaat heel langzaam. Misschien toch maar iets eenvoudiger en sneller een randje haken? Het dekentje is van ecru katoen, het randje wordt gemeleerde blauwe katoen (het wordt een jongen, hoorde het net op tijd). Als het af is zal ik proberen Manlief de fotocamera afhandig te maken, zodat ik jullie ook eens iets kan laten zien.

Een plastic eierkoker op een electrische kookplaat zetten is dom! En stinkt!

Ja, daar ben ik eindelijk weer een keer: overdag bedenk ik altijd zoveel dingen die ik hier zou willen bespreken, maar het komt er nooit van. Ik wou dat ik minder slaap nodig had, dan kon ik wat meer doen op een dag. Maar ik heb nou eenmaal 7 uur per nacht nodig, en eerlijk gezegd verspil ik overdag veel tijd met nietsdoen tijdens het peinzen, of heel lang nadenken over wat er allemaal nog gedaan moet worden en wat de beste volgorde is. En eind van de dag ben ik bekaf en hang een beetje op de bank met een breiwerkje (dan doe je nog iets nuttigs) voor de tv. Niet dat daar iets leuks op is, maar als dat ding eenmaal aanstaat, blijf je toch kijken!
Maar de laatste tijd lukt het me toch om dat kreng uit te zetten (Manlief geeft er niet veel om, zolang er geen vliegtuigen op te zien zijn), en via internet weer eens ouderwets naar hoorspelen te luisten! De BBC heeft een zender met alleen maar hoorspelen: BBC7, alle genres vindt je daar! Ik houd van de comedies zoals The museum of everything, Old Harry's Game of Revolting People, en "ouderwetse" detectives zoals de verhalen van Agatha Christie, een legendarische onzin-quiz (I'm sorry I haven't a clue, loopt volgens mij al meer dan 30 jaar), maar ook programma's die ik ken van tv komen hierop: Dad's army (daar komen de schutters), Yes, minister en aarts-klager Victor Meldrew in One foot in the grave. Ze hebben ook een blokje science-fiction en kinder-verhalen, maar die sla ik meestal over. Nadeel is soms wel dat alles binnen een half jaar weer herhaald wordt, maar als je het begin van een serie gemist hebt, is dat weer niet erg. Je kunt ze tot een week na de uitzending beluisteren, dus met 2 avonden per week kan ik alles volgen wat ik leuk vind!  En ondertussen lekker breien!

Ben in januari weer begonnen met werken: wat extra eurotjes verdienen voor de bouw van het huis. Het is natuurlijk maar een druppel op de gloeiende plaat, maar dan heb ik tenminste het idee dat ik ook wat bijdraag en niet alleen maar thuis zit te niksen (breien, tvkijken, internetten)!
Twee keer per week kunnen we in de middagpauze een uurtje fitnessen, om de spieren los te maken en schouder- en rugklachten van al die computerwerkers te voorkomen! Dat was vorig jaar ook al zo, maar deze zomer hebben ze in de ruimte waar dat gehouden wordt spiegels opgehangen, zodat je zelf kunt zien of je de oefeningen goed uitvoert. Dus terwijl ik me daar aan het uitleven ben, kijk ik naar mijzelf en denk:

meid, je ziet er geweldig uit

Als ik heel eerlijk ben, moet ik toch wel bekennen dat ik een beetje een shopaholic ben. Niet zo een die iedere week nieuwe schoenen moet hebben, maar ik vind winkelen toch wel heel leuk. Al is het maar een trip naar de supermarkt, dat doe ik toch het liefst alleen, zodat ik op mijn gemakje rond kan kijken of er nog nieuwe producten zijn en of ik misschien nog iets nodig heb dat niet op mijn lijstje staat (die maak ik altijd heel zorgvuldig!). Iedere dag bedenk ik me ook wel een paar keer wát voor dag het is, en of ik niet nog iets nodig heb waarvoor ik naar een winkel moet!
Ook ‘s avonds als ik zit te internetten, kom ik toch wel snel op webshops uit (boeken, breiwol). Ik koop dan niets, maar ben wel aan het kijken wat er allemaal is en wat ik allemaal graag wil hebben en hoeveel het kost, natuurlijk.
Nu na de brand valt er natuurlijk wel veel te vervangen, en daarom probeer ik extra alert te zijn op mijn liefde voor het kopen. We krijgen een flink bedrag van de verzekering voor de inboedel, maar ik heb besloten dat dat meteen voor een paar maanden naar de spaarrekening wordt verbannen, want we hebben tot het huis herbouwd is totaal geen idee van wat er precies allemaal vervangen moet worden en of we het allemaal wel gaan vervangen. En bovendien hebben we tot die tijd toch geen ruimte om dingen op te slaan!
Wat kleding betreft: dat moeten kopen is eerder een straf dan een plezier, doordat ik nu eenmaal langer en breder ben dan wat door de "mode" wordt gedicteerd. 2 dagen na de brand waren we bij de Boerenbond/Welkoop, daar kocht ik 2 spijkerbroeken, en een paar dagen later bij Vögele op de herenafdeling 2 sweaters en 2 colltruien, en daar doe ik het deze winter maar mee. Op de dag van de brand had ik natuurlijk mijn oudste, meest versleten spijkerbroek aan met een te kleine trui die ik, als het deze week dan echt zo hard gaat vriezen, lekker in bed aan doe!
Verder ben ik een fanatiek breister, en ben begonnen een deken  te breien als therapie, en heb ook altijd een sok op de pennen staan. Maar al die wol is natuurlijk ook niet goedkoop, en daarom heb ik maar, om te voorkomen dat ik te snel klaar ben met die projecten en weer nieuwe wol ga kopen, een sudoku-boekje met zo’n 300 puzzels gekocht. Want daar doe ik langer mee dan een bolletje sokkenwol!

Ons huis is afgebrand… Nou ja, niet helemaal, maar we kunnen er niet meer in wonen.

Op 16 november ging ik hier in de buurt naar de markt en alvast wat Sinterklaascadeautjes kopen. Eerst alle winkels door om ideeen voor cadeau’s op te doen en te kijken wat het allemaal kost, dan over de markt lopen (er staan hier tegenwoordig helemaal geen stoffenkramen meer op de markt, jammer hoor) en aan de andere kant van de stad de eerste speelgoedwinkel ingedoken. Wordt ik gebeld: Manlief, nauwelijks verstaanbaar: "ik was op de fiets bijna bij de bank (zo’n 6 km. van huis), werd ik gebeld dat de bovenverdieping in brand staat". Nou ja, dan kom ik maar naar huis… Eerst een heel eind lopen, toen een stuk snelweg, rustig aan doen, geen paniek, want daar schiet je toch niets mee op en veroorzaak je alleen maar ongelukken en dat heb ik nu toch niet nodig ( 90 km achter een vrachtwagen gereden! ). Zo’n 5 km. nadat ik de snelweg afkom kan ik het bos waarachter ons huis ligt al zien liggen, en er komen geen rookwolken bovenuit, dus dat viel wel mee.

Enfin, goed thuis aangekomen, 3 brandweerauto’s rondom het huis, veel volk op het terrein, even zoeken naar Manlief, maar eigenlijk was het al achter de rug. Doordat er niemand thuis was, heeft de brandweer de achterdeur ingeslagen en het slot eruit gezaagd, dan met open brandslang naar boven, want daar was het. Ook de deur van de "hooizolder" ruitje ingeslagen, maar die was niet op slot, konden ze zo naar binnenm ook met volle lading water over een niet al te safe vloertje, naar het kantoor, waar de brand dus was. Doordat de zolder helemaal van hout is, en ze niet achter de kastjes die onder de ramen van de dakkapel konden komen, hebben ze daar het dak opgemaakt, en daar brandde het nog.

Nou ja, resultaat: hele kantoor gesmolten, hele bovenverdieping onder een dikke laag roet, balken van de vloer bijna doorgebrand dus vloer niet meer betrouwbaar, trappen niet betrouwbaar door al het water dat er overheen is gekomen, plafond brandend in de keuken naar beneden gekomen, hele keuken (tegelvloer) en woonkamer (houten plankenvloer) onder een dikke laag zwart water, hele receptie en schuur onder water gelopen…

Oorzaak: Manlief heeft kabels getrokken in de vloer van het kantoor en daarbij een gloeilamp gebruikt voor verlichting. Toen hij op de fiets naar de bank ging, is die lamp brandend blijven liggen tussen het plafond van de keuken en de vloer van het kantoor. En dat kan niet lang goed gaan… (

Gelukkig zijn we goed verzekerd en dat wordt meteen voor je in gang gezet. De contactpersoon en een expert kwamen vrij snel kijken, en we hebben de eerste paar dagen in een hotel in de buurt, en daarna in een B&B geslapen. Ondertussen wordt het huis leeggehaald door een gespecialiseerd bedrijf, en tijdelijke huisvesting geregeld. We hebben hier natuurlijk plek zat, dus dat kon gewoon op eigen terrein! Werden we eerst naar een bedrijf in sta-caravans gestuurd, maar dat is niet geschikt voor de winter (en half november was het nog niet eens zo koud!), dus het is een noodwoning geworden, van zo’n 39m2. Het is heel klein, met 2 slaapkamertjes, een "badkamer" met douche, wc, wastafeltje, wasmachine en droger, en een woonkeuken die echt heel krap is! We hebben er ook nog een kleine kantoorunit bij, want in dat huisje kun je niet ook nog eens werken, zeker niet als de Prinses thuis is!

Nu we weer op eigen terrein zijn, vindt de Prinses het allemaal wel weer best, de eerste dagen waren voor haar natuurlijk heel raar. We zijn niet met haar in het huis geweest, maar we hebben wel bij de kapotte deur gestaan, en toen kon ze ook al het glas en vieze water zien dat in de gang lag. "Het huis is kapot, daar kunnen we niet meer in wonen, nu moeten we even ergens anders slapen, totdat het huis weer gemaakt is." Ze vond het maar raar, maar doordat we samen waren en samen ergens naartoe gingen, heb ik niet het idee dat het voor haar traumatisch was. In het hotel waar we de eerste 2 nachten sliepen stond een grote sinterklaaspop in de receptie, daar hadden ze de 2e avond allemaal cadeautjes voor haar onder gelegd! Op "Uitzending gemist" had ik voor haar filmpjes van Kikker en zijn vriendjes opgezocht, daar zat er ook een bij waar het huis van Varkentje in brand staat, dat was wel herkenbaar: "Huis van Varkentje is kapot, kan Varkentje niet wonen!" Nu we in onze "schoenendoos" wonen wordt alles weer een beetje normaal voor haar, ze heeft een eigen kamertje en alles krijgt zo langzamerhand een vaste plek, het wordt weer een beetje normaal…

Behalve dat de waterleiding naar onze schoenendoos nu bevroren is, dus ik hoop op een milde winter!

Ach, volgend jaar Kerst zitten we in ons nieuwe huis en lachen we er allemaal om.

Zo, na de grote belastingpuzzel ook weer het 3e kwartaal afgehandeld en naar de boekhouder.
Ben nog aan het twijfelen of ik deze winter ga werken: ik ben bekaf en had me eigenlijk verheugd op een semi-winterslaap (van ontbijt tot het Prinsesje thuiskomt uit school met een breiwerkje op de bank voor de tv!). De camping heeft goed gedraaid deze zomer, tot vorige week was het nog vrij druk en ging ik er nog iedere morgen om 6 uur uit om schoon te maken, maar sinds zondag is het wat rustiger. Kan ik "uitslapen" tot 7 uur! En voor volgend jaar komen ook reserveringen binnen, in augustus is hier in het dorp wat te doen waar veel volk op af komt, die periode is nu al half volgeboekt!
Ik heb voor de camping een aparte spaarrekening en daar staat een flink bedrag op. Maar dat zijn allemaal bedragen die opzij gezet zijn voor gemaakte kosten waar nog rekeningen van binnen moeten komen. De gastank is bv van de week gevuld, dat is € 1700, later deze maand komt electriciteit en water, we zullen voor afgelopen kwartaal wel BTW moeten afdragen, en de toeristenbelasting van dit jaar wordt pas volgend jaar afgerekend, maar dat geld wil ik nu niet uitgeven!
Dus de situatie qua camping ziet er redelijk rooskleurig uit, maar zaak van Manlief is minder. En daar moet de prive-hypotheek wel van betaald worden. Hij zegt dat het in die markt in de zomer altijd wat rustiger is, maar ik zeg dat het komt omdat hij er geen zin in heeft, dat hij het veel leuker vindt om een webshopje in elkaar te sleutelen, en dan moest hij opeens geocaches maken, want dat zou ook extra mensen naar de camping trekken (ja, dat is waar, alleen niet om te kamperen, maar om op zondagmiddag de tuin in te stappen om te zeggen dat ze de cache gelopen hebben en er dan gezellig met hem over te kletsen! en dan later die middag nog een. en dan ‘s avonds nog een). Anyway, daar is hij dus wekenlang iedere dag van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat mee bezig geweest, en dan houdt hij er ook zo weer mee op. Te veel werk! Kan ik zo kwaad om worden: pak dan iedere dag een uur of 2 en doe dan je gewone werk! Moet ik toch ook doen om de camping met de zorg voor Prinses en het huishouden te combineren en ook nog wat leuks voor mezelf te kunnen doen!
Maar goed, hij heeft zich de afgelopen 2 weken weer meer met zijn eigenlijke werk bezig gehouden, en het heeft meteen resultaat! Alleen weet ik niet of het genoeg is om ons de winter door te trekken. Misschien is het beter dat ik mijn oude baas bel om te vragen of ik weer een paar maanden kan komen werken. Maar ik ben erg moe en afgelopen winter was erg zwaar met de ziekte en overlijden van papa ver weg in het moeras in het westen. Ik ben iemand die altijd alles van tevoren zeker wil weten, had het liefst een kristallen bol om te weten of alle moeite niet voor niets is en wat de gevolgen van beslissingen zijn. Manlief is veel laconieker, vindt dat ik teveel pieker (als het een sport was, zat ik in het nationale team!) en dat alles nooit zo erg zal zijn als gevreesd…
De eerste verkoudheid van het seizoen woedt sinds maandag door het huis, we lopen alledrie te snuiven, hoesten en slikken.